Hreflang: de juiste versie aan het juiste publiek

Heb je dezelfde pagina in het Nederlands voor Nederland en voor België, of in het Engels en Duits, dan moet een zoekmachine kiezen welke versie hij aan welke gebruiker toont. Zonder hreflang kiest hij zelf — vaak verkeerd — of ziet hij de versies als duplicaten. Hreflang maakt de relatie expliciet: dit zijn alternatieven van elkaar, bedoeld voor dit publiek.

Er zijn drie plaatsen: link-tags in de head, HTTP-headers (voor niet-HTML zoals pdf's), of hreflang-annotaties in de XML-sitemap. Kies één methode en houd die consistent. Gebruik altijd absolute URL's, en gebruik de canonieke URL van elke versie — nooit een geredirecte of geparametriseerde variant.

De taalcode is verplicht (ISO 639-1: nl, en, de), de regiocode optioneel (ISO 3166-1 Alpha 2: NL, BE, DE). Let op de klassieke fouten: 'en-UK' bestaat niet, dat is 'en-GB'. Land zonder taal mag niet. Voeg daarnaast x-default toe voor de versie die bezoekers krijgen als geen enkele annotatie past — meestal je internationale of taalkeuzepagina.

Ontbrekende retourlinks (A verwijst naar B, maar B niet naar A) — dan negeert Google de hele set. Verwijzingen naar noindex- of geredirecte URL's. Zelfreferentie vergeten. Hreflang combineren met een canonical die naar een ándere taalversie wijst; de canonical moet altijd op de eigen versie staan. Controleer dit in Search Console en met een crawl in Screaming Frog.

AI-modellen kiezen doorgaans de bron die past bij de taal van de prompt. Voor Nederlandse zichtbaarheid betekent dat: publiceer echte Nederlandse content in plaats van machinevertalingen, met Nederlandse voorbeelden, bedragen en bronnen. Hreflang zorgt dat de juiste versie ontdekt en geïndexeerd wordt; de kwaliteit van de vertaling bepaalt of hij geciteerd wordt.